< Back | Index | Next >

દિન ૬

નિરાશ કે હતાશ થઇને જે પોતાનું કામ મૂકી દે છે તે સફળતાનો આનંદ ભાગ્યે જ મેળવી શકે છે.

વિઘ્નો કે કષ્ટોથી ચલાયમાન થઇને જે પોતાનો માર્ગ મુકી દે છે, ને સાધનાના માર્ગની અધવચ્ચે જ જે માથે હાથ મુકીને દુઃખના ડુંગરભારથી દબાઇને ભગ્નહૃદય થઇને બેસી જાય છે તે સાધનાના રહસ્યની પ્રાપ્તિ ભાગ્યે જ કરી શકે છે.

મોતીને મેળવવાની ઉત્કટ ઇચ્છાથી મરજીવાએ વિશાળ સાગર તરફ દોટ તો મૂકી, પણ સાગરના આકાશને અડવા માટે ઉછળતાં તરંગોને જોતાંવેંત તેનો ઉત્સાહ શમી ગયો ને તેની આશા પર પાણી ફરી વળ્યું.

સમુદ્રની અનંતતાથી અંજાઈ ને ડઘાયને બે હાથ જોડી તે સમુદ્રને કિનારે બેસી ગયો.

એ દશામાં મોતી કેવી રીતે મળી શકશે ?

મોતી મેળવવા એ કાંઈ રમત થોડી છે ? એ તો શિર સટોસટનો સોદો છે.

જેની ઈચ્છા હોય તે સાગરની અંદર પ્રવેશ કરી લે.

તમારી કૃપાનો કે આત્મિક સાધનાનો સાગર પણ એવો જ અનંત છે.

માણસ તેમાં હિંમત ને પ્રેમથી પ્રવેશ કરે તો મોતી જરૂર મેળવી શકે.

પણ એ મોતીની પ્રાપ્તિમાં એક વાત યાદ રાખવાની છે.

અહંકારનો જરા પણ અંશ અડ્યો તો બધી જ બાજી બગડી જાય છે.

એથી ઉલટું, હૃદયને નમ્ર કરીને જે તમારી કૃપા માટે તલસે છે તેની સંભાળ તમે પોતે રાખો છો ને તમારી કૃપા ને સાધનાની સિદ્ધિના મોતી તેના હાથમાં મૂકી દો છો.

તમારા પરમ પ્રેમસાગરને કિનારે બેસીને તલસે તો પણ કૃતાર્થ કરી દો છો.

તમારે દ્વારે આશાપૂર્વક આવેલું કોઈ પણ પ્રાણી નિરાશ થઈને પાછું વળતું નથી એમ કહેવામાં આવ્યું છે તે ખરેખર સાચું છે.

-  આસો સુદી ૫, મંગળવાર, તારીખ ૧૩- ૧૦-૫૩

☼         ☼         ☼         ☼         ☼

( શ્રી યોગેશ્વરજી લિખિત 'પ્રકાશના પંથે'માંથી )