Ayodhya Kand

Villagers desires for Ram's darshan

(चौपाई)

नारि सनेह बिकल बस होहीं। चकई साँझ समय जनु सोहीं ॥

मृदु पद कमल कठिन मगु जानी। गहबरि हृदयँ कहहिं बर बानी ॥ १ ॥

परसत मृदुल चरन अरुनारे। सकुचति महि जिमि हृदय हमारे ॥

जौं जगदीस इन्हहि बनु दीन्हा। कस न सुमनमय मारगु कीन्हा ॥ २ ॥

जौं मागा पाइअ बिधि पाहीं। ए रखिअहिं सखि आँखिन्ह माहीं ॥

जे नर नारि न अवसर आए। तिन्ह सिय रामु न देखन पाए ॥ ३ ॥

सुनि सुरुप बूझहिं अकुलाई। अब लगि गए कहाँ लगि भाई ॥

समरथ धाइ बिलोकहिं जाई। प्रमुदित फिरहिं जनमफलु पाई ॥ ४ ॥

(दोहा)    

अबला बालक बृद्ध जन कर मीजहिं पछिताहिं ॥

होहिं प्रेमबस लोग इमि रामु जहाँ जहँ जाहिं ॥ १२१ ॥

રામના દર્શન માટે ગ્રામવાસીઓની ઉત્સુકતા

(દોહરો)  

વિકળ ચક્રવાકી બને સંધ્યા સમયે જેમ

વ્યાકુળ સ્નેહભરી બની સન્નારી સૌ તેમ.

* 

મૃદુ ચરણ કઠિન પથ જાણી બોલી આર્ત ઉરે વળી વાણી,

પામી કોમળ ચરણોનો સ્પર્શ ધરતી અનુભવે લેશ ના હર્ષ.

દીધો જગદીશે જો વનવાસ કર્યો પંથ તો મૃદુ કાં ના ખાસ ?

વિધિ જો ઇપ્સિત વરદાન આપે સદા આંખે તો આમને રાખે

(દોહરો)   

દર્શન જેણે ના કર્યા તે અધીર બનતાં

પૂછી રહ્યાં, ગયા હશે કયાં લગ એ પથમાં ?

સશક્ત દોડીને કરી લેતાં શુભ દર્શન,

પાછાં ફરતાં જન્મફળ પામી આકર્ષણ.

અબલા બાળકવૃદ્ધ સૌ બનતાં ખિન્ન નિરાશ,

સફળ થતો ના એમનો દર્શનનો અભિલાષ.