Ayodhya Kand

Dashratha tells Sumantra to take him to Ram

(चौपाई)

भूप सुमंत्रु लीन्ह उर लाई। बूड़त कछु अधार जनु पाई ॥

सहित सनेह निकट बैठारी। पूँछत राउ नयन भरि बारी ॥ १ ॥

राम कुसल कहु सखा सनेही। कहँ रघुनाथु लखनु बैदेही ॥

आने फेरि कि बनहि सिधाए। सुनत सचिव लोचन जल छाए ॥ २ ॥

सोक बिकल पुनि पूँछ नरेसू। कहु सिय राम लखन संदेसू ॥

राम रूप गुन सील सुभाऊ। सुमिरि सुमिरि उर सोचत राऊ ॥ ३ ॥

राउ सुनाइ दीन्ह बनबासू। सुनि मन भयउ न हरषु हराँसू ॥

सो सुत बिछुरत गए न प्राना। को पापी बड़ मोहि समाना ॥ ४ ॥

(दोहा)   

सखा रामु सिय लखनु जहँ तहाँ मोहि पहुँचाउ।

नाहिं त चाहत चलन अब प्रान कहउँ सतिभाउ ॥ १४९ ॥

દશરથ પોતાને રામ પાસે લઇ જવા કહે છે

ધર્યું સચિવને આલિંગન, મળ્યું ડૂબતાં આલંબન;

પાસે બેસાડી નૃપ એ વદ્યા અશ્રુ ભરતાં નયને.

સખા, કુશળ કહે રામતણું, વિરહ દુઃખ અતિઘોર ગણું;

સીતા લક્ષ્મણ રઘુવર કયાં, આવ્યાં અથવા છે વનમાં ?

કહ્યો એમણે છે સંદેશ ? ધીરજ રહી શકે ના લેશ;

રામ રૂપ ગુણ સ્વભાવશીલ સ્મરી નૃપ ઉરે પ્રગટી પીડ.

રાજ્ય કહી દીધો વનવાસ થયો તોય નવ હર્ષ વિષાદ;

તે સુતવિરહે ગયા ન પ્રાણ, પાપી મુજસમ કોણ મહાન ?

(દોહરો)  

લક્ષ્મણ સીતા રામની મને લઇ જા પાસ,

નહિ તો વધુ ટકશે નહીં મારો સાચે શ્વાસ.