Ayodhya Kand

Shatrughna thrashes Manthara

(चौपाई)

सुनि सत्रुघुन मातु कुटिलाई। जरहिं गात रिस कछु न बसाई ॥

तेहि अवसर कुबरी तहँ आई। बसन बिभूषन बिबिध बनाई ॥ १ ॥

लखि रिस भरेउ लखन लघु भाई। बरत अनल घृत आहुति पाई ॥

हुमगि लात तकि कूबर मारा। परि मुह भर महि करत पुकारा ॥ २ ॥

कूबर टूटेउ फूट कपारू। दलित दसन मुख रुधिर प्रचारू ॥

आह दइअ मैं काह नसावा। करत नीक फलु अनइस पावा ॥ ३ ॥

सुनि रिपुहन लखि नख सिख खोटी। लगे घसीटन धरि धरि झोंटी ॥

भरत दयानिधि दीन्हि छड़ाई। कौसल्या पहिं गे दोउ भाई ॥ ४ ॥

(दोहा)   

मलिन बसन बिबरन बिकल कृस सरीर दुख भार।

कनक कलप बर बेलि बन मानहुँ हनी तुसार ॥ १६३ ॥

શત્રુઘ્ન મંથરા પર ગુસ્સો ઉતારે છે

(દોહરો) 

કુટિલતા સુણી માતાની ક્રોધે અંગ જલ્યાં,

શત્રુઘ્નહૃદયની મટી આપોઆપ દયા.

વિવિધ વસ્ત્રભૂષણ સહિત આવી ત્યાં દાસી;

અગ્નિને મળી ઘૃતતણી આહુતિ અવિનાશી.

લાત ખાંધ પર ક્રોધથી શત્રુઘ્ને મારી,

પડી ધરા પર મંથરા તરત જ પોકારી.

* 

તૂટી ખાંધ ને ફૂટયું કપાળ, તૂટયા દાંત, વહી રક્તધાર;

સારું કરતાં અશુભ ફળ આવ્યું, દૈવ, એવું તે મેં શું બગાડયું ?

એના શબ્દો સુણી ગ્રહી કેશ, ઘસડી શત્રુઘ્ને દાખવી દ્વેષ;

ભરતે ત્યારે છોડાવી એને; પહોંચ્યા કૌશલ્યા પાસે પ્રેમે.

(દોહરો) 

મલિન વસ્ત્ર મુખ મ્લાન ને શરીર કૃશ દુઃખભાર,

કનક કલ્પવેલી હણી જાણે વને તુષાર.