Ayodhya Kand

Kaushalya pacifies Bharat

(चौपाई)

सरल सुभाय मायँ हियँ लाए। अति हित मनहुँ राम फिरि आए ॥

भेंटेउ बहुरि लखन लघु भाई। सोकु सनेहु न हृदयँ समाई ॥ १ ॥

देखि सुभाउ कहत सबु कोई। राम मातु अस काहे न होई ॥

माताँ भरतु गोद बैठारे। आँसु पौंछि मृदु बचन उचारे ॥ २ ॥

अजहुँ बच्छ बलि धीरज धरहू। कुसमउ समुझि सोक परिहरहू ॥

जनि मानहु हियँ हानि गलानी। काल करम गति अघटित जानि ॥ ३ ॥

काहुहि दोसु देहु जनि ताता। भा मोहि सब बिधि बाम बिधाता ॥

जो एतेहुँ दुख मोहि जिआवा। अजहुँ को जानइ का तेहि भावा ॥ ४ ॥

(दोहा)  

पितु आयस भूषन बसन तात तजे रघुबीर।

बिसमउ हरषु न हृदयँ कछु पहिरे बलकल चीर। १६५ ॥

કૌશલ્યા ભરતને સાંત્વના આપે છે

(દોહરો) 

ભેટીને શત્રુઘ્નને કૌશલ્યા સપ્રેમ

સુખ પામી; મા રામની હોય ન એવી કેમ ?

* 

કહ્યું ભરતને ધીરજ ધારો, સમજી કુસમય શોકને ટાળો;

કાળકર્મની ગતિ કટુ જાણી લેશ અનુભવો ના હાનિ ગ્લાનિ.

થયા વિપરીત મુજથી વિધાતા, રાખી જીવંત દુઃખ છતાં આ;

કોણ જાણે કે કરશે હજી શું, ગતિ વિધિ શેં સમજી શકું હું ?

(દોહરો) 

પિતાવચન ભૂષણ વસન છોડીને રઘુવીર

ચાલ્યા ખેદ-હરખ વિના ધારી વલ્કલ ચીર.