Ayodhya Kand

Guha doubts Bharat's arrival

(चौपाई)

सई तीर बसि चले बिहाने। सृंगबेरपुर सब निअराने ॥

समाचार सब सुने निषादा। हृदयँ बिचार करइ सबिषादा ॥ १ ॥

कारन कवन भरतु बन जाहीं। है कछु कपट भाउ मन माहीं ॥

जौं पै जियँ न होति कुटिलाई। तौ कत लीन्ह संग कटकाई ॥ २ ॥

जानहिं सानुज रामहि मारी। करउँ अकंटक राजु सुखारी ॥

भरत न राजनीति उर आनी। तब कलंकु अब जीवन हानी ॥ ३ ॥

सकल सुरासुर जुरहिं जुझारा। रामहि समर न जीतनिहारा ॥

का आचरजु भरतु अस करहीं। नहिं बिष बेलि अमिअ फल फरहीं ॥ ४ ॥

(दोहा)   

अस बिचारि गुहँ ग्याति सन कहेउ सजग सब होहु।

हथवाँसहु बोरहु तरनि कीजिअ घाटारोहु ॥ १८९ ॥

ગુહ ભરતના આગમનથી સાશંક

(દોહરો) 

સઇ તટે રાતે રહી ચાલ્યાં સર્વ સવાર,

શૃંગવેરપુર પહોંચતાં ગુહને થયા વિચાર.

* 

શાને વનમાં ભરત આ જાય, મનમાં લાગે કપટનો ભાવ;

હોત ના જ કુટિલતા મનમાં, સેના સહિત આવત ના વનમાં.

માગે લક્ષ્મણ રામને મારી કરવા રાજ્ય નિષ્કંટક ભારી;

લાગ્યું પ્રથમ કલંક જ ત્યારે, જીવહાનિ થવાની અત્યારે.

દેવદૈત્ય યુદ્ધે ચઢી આવે તોય રઘુપતિ પાસ ના ફાવે;

નવ ભરત કરે કેમ આમ, ફળે વિષની વેલીમાં સુધા ન.

(દોહરો) 

નિજ પરિચારકને કહ્યું બનવા ગુહે સચેત

ડુબાડવા નૌકા બધી ઘાટ રોકવા છેક.