Ayodhya Kand

Ram embraces Bharat

(चौपाई)

सानुज सखा समेत मगन मन। बिसरे हरष सोक सुख दुख गन ॥

पाहि नाथ कहि पाहि गोसाई। भूतल परे लकुट की नाई ॥ १ ॥

बचन सपेम लखन पहिचाने। करत प्रनामु भरत जियँ जाने ॥

बंधु सनेह सरस एहि ओरा। उत साहिब सेवा बस जोरा ॥ २ ॥

मिलि न जाइ नहिं गुदरत बनई। सुकबि लखन मन की गति भनई ॥

रहे राखि सेवा पर भारू। चढ़ी चंग जनु खैंच खेलारू ॥ ३ ॥

कहत सप्रेम नाइ महि माथा। भरत प्रनाम करत रघुनाथा ॥

उठे रामु सुनि पेम अधीरा। कहुँ पट कहुँ निषंग धनु तीरा ॥ ४ ॥

(दोहा)    

बरबस लिए उठाइ उर लाए कृपानिधान।

भरत राम की मिलनि लखि बिसरे सबहि अपान ॥ २४० ॥

શ્રીરામ ભરતને હૃદયે ચાંપે છે

સાનુજ સખા સમેત મગન મન વિસર્યા હર્ષશોક સુખદુઃખ ગણ;

રક્ષો નાથ વદી સપ્રેમ ભૂતલ પડયા દંડની જેમ.

સુણ્યો લક્ષ્મણે સ્વર પ્રેમાળ, જોયા ભરત તરત સ્નેહાળ;

બંધુસ્નેહ એક તરફ ઓર, બીજે રઘુપતિ સેવા જોર.

મળી શકે ના શકે તજી, મન જે ભાવ રહેલ ભજી

સુકવિ વર્ણવી શકે ન તે; સેવામાં જ રહ્યાં રત એ.

શીશ નમાવી તોપણ કહ્યું, ભાવે ભરતાં અંતર ઘણું

ભરત કરે છે આજ પ્રણામ; સુણતાં ઊઠયા સત્વર રામ.

કયાંક વસ્ત્ર ભાથું પડયું કયાંક ધનુષ ને બાણ;

(દોહરો) 

ચાંપ્યા હૃદયે ભરતને રામે કૃપાનિધાન.

ભરત-રામના મિલનથી સર્વે ભૂલ્યાં ભાન.