Ayodhya Kand

Bharat in dilemma over how to convince Ram

(चौपाई)

कीन्ही मातु मिस काल कुचाली। ईति भीति जस पाकत साली ॥

केहि बिधि होइ राम अभिषेकू। मोहि अवकलत उपाउ न एकू ॥ १ ॥

अवसि फिरहिं गुर आयसु मानी। मुनि पुनि कहब राम रुचि जानी ॥

मातु कहेहुँ बहुरहिं रघुराऊ। राम जननि हठ करबि कि काऊ ॥ २ ॥

मोहि अनुचर कर केतिक बाता। तेहि महँ कुसमउ बाम बिधाता ॥

जौं हठ करउँ त निपट कुकरमू। हरगिरि तें गुरु सेवक धरमू ॥ ३ ॥

एकउ जुगुति न मन ठहरानी। सोचत भरतहि रैनि बिहानी ॥

प्रात नहाइ प्रभुहि सिर नाई। बैठत पठए रिषयँ बोलाई ॥ ४ ॥

(दोहा) 

गुर पद कमल प्रनामु करि बैठे आयसु पाइ।

बिप्र महाजन सचिव सब जुरे सभासद आइ ॥ २५३ ॥

રામને મનાવવા કેવી રીતે તેની દ્વિધામાં ભરત

(દોહરો) 

કુટિલ કાર્ય માતે કર્યું, ભરત વિચારે એમ,

રાજ્યાભિષેક રામનો કરી શકાશે કેમ ?

ગુરુની આજ્ઞા માનતાં પાછા ફરશે રામ,

જાણીને રુચિ રામની ગુરુ પણ કહેશે કામ.

માતાના આદેશથી પાછા રામ ફરે,

જનની પરંતુ રામની હઠ કોદીય કરે ?

ગણના મારી લેશ ના, મારો સમય ખરાબ,

કરું દુરાગ્રહ થાય તો એ અપરાધ અમાપ.

દાસધર્મ કૈલાસના કરતાં કહ્યો કઠોર;

ભરતચિત્તમાં ઉદભવ્યા વિચાર ચારેકોર.

એકે યુક્તિ ભરતને ઉત્તમ ના લાગી,

પસાર કીધી રાતને વિચારમાં જાગી.

સ્નાન કરી રઘુનાથને બેઠા કરી પ્રણામ

ત્યાં જ વસિષ્ઠે ભરતને બોલાવ્યા નિષ્કામ.

વંદી ગુરુપદકમળને બેઠા સાદર પાસ,

વિપ્ર મહાજન સચિવ જ્યાં હતા સભાસદ ખાસ.