Bal Kand

Story of Shiva and Parvati

(चौपाई)

एक बार त्रेता जुग माहीं । संभु गए कुंभज रिषि पाहीं ॥
संग सती जगजननि भवानी । पूजे रिषि अखिलेस्वर जानी ॥ १ ॥

रामकथा मुनीबर्ज बखानी । सुनी महेस परम सुखु मानी ॥
रिषि पूछी हरिभगति सुहाई । कही संभु अधिकारी पाई ॥ २ ॥

कहत सुनत रघुपति गुन गाथा । कछु दिन तहाँ रहे गिरिनाथा ॥
मुनि सन बिदा मागि त्रिपुरारी । चले भवन सँग दच्छकुमारी ॥ ३ ॥

तेहि अवसर भंजन महिभारा । हरि रघुबंस लीन्ह अवतारा ॥
पिता बचन तजि राजु उदासी । दंडक बन बिचरत अबिनासी ॥ ४ ॥
(दोहा)

ह्दयँ बिचारत जात हर केहि बिधि दरसनु होइ ।
गुप्त रुप अवतरेउ प्रभु गएँ जान सबु कोइ ॥ ४८(क) ॥
(सोरठा)

संकर उर अति छोभु सती न जानहिं मरमु सोइ ॥
तुलसी दरसन लोभु मन डरु लोचन लालची ॥ ४८(ख) ॥
 

શંકર-પાર્વતી પ્રસંગ

એક વાર ત્રેતાયુગમાં ખાસ, ગયા શંકર કુંભજ ઋષિ પાસ;

સાથે જગજનની સતી ભવાની, પૂજ્યા ઋષિએ અખિલેશ્વર જાણી.

કથા રામની ઋષિએ વખાણી, સુણી શંકરે અતિસુખ માની;

પૂછી ઋષિએ હરિભક્તિની વાત, કહી અધિકારી જાણીને જાત.

કથતાં સુણતાં રઘુપતિ ગુણગાથા રહ્યા અલ્પ સમય ગિરિનાથ;

મુનિની અનુમતિથી ત્રિપુરારી ચાલ્યા ગૃહે લઇ દક્ષકુમારી.

ત્યારે ભૂમિનો ભાંગવા ભાર લીધો હરિએ રઘુવંશે અવતાર;

ત્યાગી રાજ્ય બનીને ઉદાસી ફરતા દંડકવન અવિનાશી.

(દોહરો)        

વિચારતાં શંકર જતા દર્શન કેમ જ થાય,

ગુપ્તરૂપે પ્રભુ અવતર્યા, જાણી સઘળા જાય.

શંકરમન અતિ ક્ષોભ, સતી ન જાણે મર્મ એ;

તુલસી દર્શનલોભ, મન ભય, લોચન લાલચ.