Bal Kand

Parvati assumes the form of Sita

(चौपाई)

लछिमन दीख उमाकृत बेषा चकित भए भ्रम हृदयँ बिसेषा ॥
कहि न सकत कछु अति गंभीरा । प्रभु प्रभाउ जानत मतिधीरा ॥ १ ॥

सती कपटु जानेउ सुरस्वामी । सबदरसी सब अंतरजामी ॥
सुमिरत जाहि मिटइ अग्याना । सोइ सरबग्य रामु भगवाना ॥ २ ॥

सती कीन्ह चह तहँहुँ दुराऊ । देखहु नारि सुभाव प्रभाऊ ॥
निज माया बलु हृदयँ बखानी । बोले बिहसि रामु मृदु बानी ॥ ३ ॥

जोरि पानि प्रभु कीन्ह प्रनामू । पिता समेत लीन्ह निज नामू ॥
कहेउ बहोरि कहाँ बृषकेतू । बिपिन अकेलि फिरहु केहि हेतू ॥ ४ ॥
(दोहा)

राम बचन मृदु गूढ़ सुनि उपजा अति संकोचु ।
सती सभीत महेस पहिं चलीं हृदयँ बड़ सोचु ॥ ५३ ॥

પાર્વતી સીતાનું રૂપ ધારણ કરી રામને મળવા જાય છે

લક્ષ્મણ પેખીને સતીવેશ ચકિત બન્યા ભ્રમથકી વિશેષ;

કહી શક્યા ન કશું અતિગંભીર પ્રભુપ્રભાવ સમજી મતિધીર.

કપટ ગયા રઘુવર જાણી અંતર્યામી સકળ જ્ઞાની;

સ્મરતાં જે હરતા અજ્ઞાન તે સર્વજ્ઞ રામ ભગવાન.

છળની સતીએ હામ કરી, સ્ત્રીસ્વભાવ નીરખો તો જરી;

માયાબળનાં કરી વખાણ બોલ્યા હસી રામ મૃદુ વાણ.

કરને જોડી કરી પ્રણામ, પિતા સમેત લઇ નિજ નામ,

પૂછ્યું પ્રભુએ શિવ છે ક્યાં, વિપિન એકલાં વિહરો કાં ?

(દોહરો)        

રામવચન મૃદુ ગૂઢ સુણી ઊપજ્યો અતિ સંકોચ;

સતી સભીત મહેશ પ્રતિ ચાલ્યાં કરતાં શોક.