Bal Kand

Dialogue between Laxman and Parshuram

(चौपाई)

लखन कहा हँसि हमरें जाना । सुनहु देव सब धनुष समाना ॥
का छति लाभु जून धनु तौरें । देखा राम नयन के भोरें ॥ १ ॥
छुअत टूट रघुपतिहु न दोसू । मुनि बिनु काज करिअ कत रोसू ॥
बोले चितइ परसु की ओरा । रे सठ सुनेहि सुभाउ न मोरा ॥ २ ॥
बालकु बोलि बधउँ नहिं तोही । केवल मुनि जड़ जानहि मोही ॥
बाल ब्रह्मचारी अति कोही । बिस्व बिदित छत्रियकुल द्रोही ॥ ३ ॥
भुजबल भूमि भूप बिनु कीन्ही । बिपुल बार महिदेवन्ह दीन्ही ॥
सहसबाहु भुज छेदनिहारा । परसु बिलोकु महीपकुमारा ॥ ४ ॥
(दोहा)

मातु पितहि जनि सोचबस करसि महीसकिसोर ।
गर्भन्ह के अर्भक दलन परसु मोर अति घोर ॥ २७२ ॥
 

લક્ષ્મણનો પરશુરામ સાથે સંવાદ

કહી લક્ષ્મણે હસતાં વાણ, સુણો દેવ ધનુ સકળ સમાન,

જીર્ણ ધનુષ તોડ્યાથી શો હાનિ-લાભ તે તમે કહો.

રામે અભિનવશું જોયું એને માત્ર અડી જોયું,

ત્યાં તો તૂટી તરત ગયું, દોષ એમને કેમ દઉં ?

કારણ વિના કરો છો ક્રોધ, બોલ્યા મુનિવર બાળ અબોધ,

જાણ્યો મારો નથી સ્વભાવ લોકોત્તર તેં પૂર્ણ પ્રભાવ.

હણું નહીં બાળક સમજી, માને મુજને મુનિ તપસી ?

બાળબ્રહ્મચારી ક્રોધી હણું ક્ષત્રિયોને શોધી.

વિશ્વવિદિત ક્ષત્રિયકુળદ્રોહી છતાં હું રહ્યો છું નિર્મોહી;

ભુજબળથી મેં ભૂમિને કરી ભૂપ વિનાની દાનમાં ધરી.

સહસ્ત્ર બાહુભુજ છેદનહાર પરશુ તરફ જો ભૂપકુમાર.

(દોહરો)               

માતતાતને શોકવશ કરતો નહીં કિશોર,

અર્ભક ગર્ભતણાં હણે પરશુ આ અતિઘોર.