Bal Kand

Parshuram comes to know about Ram's greatness

(चौपाई)

देव दनुज भूपति भट नाना । समबल अधिक होउ बलवाना ॥
जौं रन हमहि पचारै कोऊ । लरहिं सुखेन कालु किन होऊ ॥ १ ॥
छत्रिय तनु धरि समर सकाना । कुल कलंकु तेहिं पावँर आना ॥
कहउँ सुभाउ न कुलहि प्रसंसी । कालहु डरहिं न रन रघुबंसी ॥ २ ॥
बिप्रबंस कै असि प्रभुताई । अभय होइ जो तुम्हहि डेराई ॥
सुनु मृदु गूढ़ बचन रघुपति के । उघरे पटल परसुधर मति के ॥ ३ ॥
राम रमापति कर धनु लेहू । खैंचहु मिटै मोर संदेहू ॥
देत चापु आपुहिं चलि गयऊ । परसुराम मन बिसमय भयऊ ॥ ४ ॥
(दोहा)

जाना राम प्रभाउ तब पुलक प्रफुल्लित गात ।
जोरि पानि बोले बचन ह्दयँ न प्रेमु अमात ॥ २८४ ॥
 

પરશુરામ શ્રીરામના મહિમાને જાણે છે

દેવદનુજ ભૂપતિ રણધીર સમાન હો કે હો વધુ વીર,

સુખથી લડશું કરતાં શોર રણમાં કાળ ભલેને હોય.

યુદ્ધથી ડરે ક્ષત્રિય જે કુળને કલંકરૂપ જ તે;

રઘુવંશીની પ્રકૃતિ ખરે રણમાં કાળથકી ન ડરે.

નીડર અમે છતાં વંદન કરતા તમને ભૃગુનંદન.

સુણતાં રઘુવરનાં વચનો દૂર થયો પડદો મુનિનો;

રામ રમાપતિ કહ્યું મુનિએ, ધારો કરમાં ધનુષ તમે,

ખેંચો તો સંદેહ મટે પરાક્રમ મને ખૂબ ગમે.

(દોહરો)               

દેતાં ચાપ જતું રહ્યું અંતરીક્ષમાં એ

પરશુરામ મનમાં કરી પેદા વિસ્મયને.

પ્રભાવ જાણ્યો રામનો, પુલકિત અંગ બન્યું,

સ્નેહ સમાયો ના ઉરે, શું આશ્ચર્ય થયું !

મહોત્સવ થયો મનમહીં મહિમાને જાણ્યે,

પ્રણામ કરતાં ભાવને વહાવતાં વાણે.