Kiskindha Kand

Dialouge between Ram and Hanuman

(चौपाई)

जदपि नाथ बहु अवगुन मोरें। सेवक प्रभुहि परै जनि भोरें ॥

नाथ जीव तव मायाँ मोहा। सो निस्तरइ तुम्हारेहिं छोहा ॥ १ ॥

ता पर मैं रघुबीर दोहाई। जानउँ नहिं कछु भजन उपाई ॥

सेवक सुत पति मातु भरोसें। रहइ असोच बनइ प्रभु पोसें ॥  २ ॥

अस कहि परेउ चरन अकुलाई। निज तनु प्रगटि प्रीति उर छाई ॥

तब रघुपति उठाइ उर लावा। निज लोचन जल सींचि जुड़ावा ॥ ३ ॥

सुनु कपि जियँ मानसि जनि ऊना। तैं मम प्रिय लछिमन ते दूना ॥

समदरसी मोहि कह सब कोऊ। सेवक प्रिय अनन्यगति सोऊ ॥ ४ ॥

(दोहा)

सो अनन्य जाकें असि मति न टरइ हनुमंत।

मैं सेवक सचराचर रूप स्वामि भगवंत ॥ ३ ॥

શ્રીરામ અને હનુમાનજી વચ્ચે સંવાદ

ઘણાં અવગુણ મારામાં નાથ, તોય છોડવો ના ઘટે સાથ;

તમે ભૂલો તો ચાલે કેમ, હોય પ્રભુનો તો પાવન પ્રેમ.

માયાસંમોહિત જોકે જીવ તરે અનુગ્રહથી તમ શિવ !

તમે વરસો કૃપાની ના વર્ષા તો તો જીવ બધા રહે તરસ્યા.

કર્યું ભજન નથી મેં કાંઇ, વળી સાધના ના કશી સાંઇ;

રહે સેવક સ્વામી ભરોસે માતા બાળકને વળી પોષે.

તેમ ભક્તને ચિંતા કશી ના, પ્રભુ સંભાળે એને જગે આ.

પડ્યા ચરણોમાં અંજનીપુત્ર, ધાર્યું પોતાનું અસલ સ્વરૂપ;

આપ્યું રામે આલિંગન ત્યારે, કર્યા શીતળ અશ્રુની ધારે.

તમે કપિવર ઓછું ના આણો, પ્રિય અનુજથી દ્વિગુણિત જાણો;

મને સમદર્શી સઘળા જાણે, છતાં ભક્ત વસે મારા પ્રાણે.

(દોહરો) 

અનન્ય ગતિ સેવક મને પ્રિય છે અધિક ખરે,

પ્રિય અપ્રિય જોકે મને કોઇયે ન મળે.

એ અનન્ય જેની કદી મતિ ન મટે હનુમંત,

હું સેવક સચરાચર રૂપ પરમ ભગવંત.