Sundar Kand

Hanuman sets Lanka on fire

(चौपाई) 

देह बिसाल परम हरुआई । मंदिर तें मंदिर चढ़ धाई ॥

जरइ नगर भा लोग बिहाला । झपट लपट बहु कोटि कराला ॥ १ ॥

तात मातु हा सुनिअ पुकारा । एहिं अवसर को हमहि उबारा ॥

हम जो कहा यह कपि नहिं होई । बानर रूप धरें सुर कोई ॥ २ ॥

साधु अवग्या कर फलु ऐसा । जरइ नगर अनाथ कर जैसा ॥

जारा नगर निमिष एक माहीं । एक बिभीषन कर गृह नाहीं ॥ ३ ॥

ता कर दूत अनल जेहिं सिरिजा । जरा न सो तेहि कारन गिरिजा ॥

उलटि पलटि लंका सब जारी । कूदि परा पुनि सिंधु मझारी ॥ ४ ॥

(दोहा)

पूँछ बुझाइ खोइ श्रम धरि लघु रूप बहोरि ।

जनकसुता कें आगें ठाढ़ भयउ कर जोरि ॥ २६ ॥

હનુમાનજી સમગ્ર લંકાને આગ લગાડે છે

(દોહરો)   

દેહ વિશાળ છતાં ગયો હળવો ખૂબ બની;

ભવન પ્રતિભવન છતાં નગરી રહી બળી.

ચારેકોર થઈ રહ્યો ભીષણ શોરબકોર,

કહેવા લાગ્યા પુરજનો વાનર આ તો ઓર.

વાનર ના સામાન્ય આ, ધરી સુરે કાયા,

બચાવી શકે કો હવે, રચી પ્રબળમાયા.

અનાથની પેઠે જલે પુર સઘળુંયે આ,

સાઘુઅવજ્ઞાનું મળ્યું  ફળ કેવું કટુ હા !

ક્ષણભરમાં સઘળું નગર દીધું સળગાવી,

એક વિભીષણભવનને નાખ્યું ના બાળી.

અનલતણા સ્વામીતણા દૂત હતા હનુમાન

અનલે ન બળ્યા એટલે, સુરક્ષિત રહ્યો પ્રાણ.

લંકા સળગાવી પડયા કૂદી સિંધુમહીં

પરિશ્રમ દૂર કર્યો, થઈ હાનિ જરાય નહીં.

લઘુસ્વરૂપ ધારી ફરી સીતાપાસ ગયા

હાથ જોડતાં વંદતાં શબ્દો સરસ કહ્યા.