Uttar Kand

Ram bids farewell to Nishad

(चौपाई)

पुनि कृपाल लियो बोलि निषादा। दीन्हे भूषन बसन प्रसादा ॥

जाहु भवन मम सुमिरन करेहू। मन क्रम बचन धर्म अनुसरेहू ॥ १ ॥

तुम्ह मम सखा भरत सम भ्राता। सदा रहेहु पुर आवत जाता ॥

बचन सुनत उपजा सुख भारी। परेउ चरन भरि लोचन बारी ॥ २ ॥

चरन नलिन उर धरि गृह आवा। प्रभु सुभाउ परिजनन्हि सुनावा ॥

रघुपति चरित देखि पुरबासी। पुनि पुनि कहहिं धन्य सुखरासी ॥ ३ ॥

राम राज बैंठें त्रेलोका। हरषित भए गए सब सोका ॥

बयरु न कर काहू सन कोई। राम प्रताप बिषमता खोई ॥ ४ ॥

(दोहा)

बरनाश्रम निज निज धरम बनिरत बेद पथ लोग।

चलहिं सदा पावहिं सुखहि नहिं भय सोक न रोग ॥ २० ॥

શ્રીરામ નિષાદને વિદાય આપે છે

બોલાવી રઘુવરે નિષાદ દીઘાં ભૂષણ વસન પ્રસાદ;

જઈ ગૃહે મુજ સુમિરન કરો, મનક્રમવચન ધર્મ અનુસરો.

તમે સુહૃદ ભરતસમા ભ્રાત, આવો નગરે દિન કે રાત;

સુણી વચન સુખ શ્રેષ્ઠ મળ્યું, લોચનમાંથી અશ્રુ સર્યું.

ચરણ હૃદય રાખી ગૃહ ગયા, પ્રભુના ગુણ સહુ જનને કહ્યા;

જોઈ રઘુપતિ પરમચરિત બોલ્યા પુરજન ધન્ય પુનિત.

રાજા રામ થતાં ત્રૈલોક પામ્યા હર્ષ શમ્યો સૌ શોક;

કરે ન કોથી કોઈ વેર, રામપ્રતાપે સમતાલ્હેર.

(દોહરો)

વર્ણાશ્રમધર્મે બની રત સઘળાયે લોક,

સુખી થતા, ના પામતા ભયરોગ તથા શોક.