Uttar Kand

Ram's sermon

(चौपाई)

एक बार रघुनाथ बोलाए। गुर द्विज पुरबासी सब आए ॥

बैठे गुर मुनि अरु द्विज सज्जन। बोले बचन भगत भव भंजन ॥ १ ॥

सनहु सकल पुरजन मम बानी। कहउँ न कछु ममता उर आनी ॥

नहिं अनीति नहिं कछु प्रभुताई। सुनहु करहु जो तुम्हहि सोहाई ॥ २ ॥

सोइ सेवक प्रियतम मम सोई। मम अनुसासन मानै जोई ॥

जौं अनीति कछु भाषौं भाई। तौं मोहि बरजहु भय बिसराई ॥ ३ ॥

बड़ें भाग मानुष तनु पावा। सुर दुर्लभ सब ग्रंथिन्ह गावा ॥

साधन धाम मोच्छ कर द्वारा। पाइ न जेहिं परलोक सँवारा ॥ ४ ॥

(दोहा)

सो परत्र दुख पावइ सिर धुनि धुनि पछिताइ।

कालहि कर्महि ईस्वरहि मिथ्या दोष लगाइ ॥ ४३ ॥

શ્રીરામના બોધવચનો

એક વાર શ્રીરામે બોલાવ્યા, ગુરુ વિપ્ર ને પુરવાસી આવ્યા;

બોલ્યા ભક્ત ભવભંજન ત્યારે, સુણો વચનોને મારાં પ્યારે.

લાવી મમતા ઉરે નવ બોલું, નીતિ છોડીને હૈયું ના ખોલું;

નથી પ્રભુતા અહંતા ના કાંઈ, વર્તો યોગ્ય માનો તેમ ભાઈ !

તે જ સેવક મુજ અતિપ્યારો માને આદેશ પૂર્ણ જે મારો;

મારાં વચનો અયોગ્ય જણાય સુણો સંકોચે તો ના જરાય.

મહાભાગ્યે માનુષ તન મળિયું સુરદુર્લભ ગ્રંથોએ ગણિયું;

ધામ સાધનનું મોક્ષદ્વાર, કર્યો પરલોકનો ના સુધાર.

(દોહરો)

તે પરત્ર દુ:ખ પામતાં શિર કૂટી પસ્તાય;

કાળકર્મ ને ઈશને દોષ ધરે નિરુપાય.