Uttar Kand

Ram's sermon

(चौपाई)

एहि तन कर फल बिषय न भाई। स्वर्गउ स्वल्प अंत दुखदाई ॥

नर तनु पाइ बिषयँ मन देहीं। पलटि सुधा ते सठ बिष लेहीं ॥ १ ॥

ताहि कबहुँ भल कहइ न कोई। गुंजा ग्रहइ परस मनि खोई ॥

आकर चारि लच्छ चौरासी। जोनि भ्रमत यह जिव अबिनासी ॥ २ ॥

फिरत सदा माया कर प्रेरा। काल कर्म सुभाव गुन घेरा ॥

कबहुँक करि करुना नर देही। देत ईस बिनु हेतु सनेही ॥ ३ ॥

नर तनु भव बारिधि कहुँ बेरो। सन्मुख मरुत अनुग्रह मेरो ॥

करनधार सदगुर दृढ़ नावा। दुर्लभ साज सुलभ करि पावा ॥ ४ ॥

(दोहा)

जो न तरै भव सागर नर समाज अस पाइ।

सो कृत निंदक मंदमति आत्माहन गति जाइ ॥ ४४ ॥

શ્રીરામના બોધવચનો

(દોહરો)

આ તનનું ફળ વિષય ના; સ્વલ્પ સ્વર્ગના ભોગ,

અંતે દુ:ખદાયક બને મટતાં સુખનો યોગ.

નરતન પામી વિષયમાં મનને જોડે જે,

અમૃતને બદલે ગ્રહે વિષને માનવ તે.

*

જે લે ગુંજાને પારસ ખોઈ તેને જ્ઞાની કહે નવ કોઈ;

ચાર ખાણ ને લક્ષ ચોરાસી યોનિ જીવ ભમે અવિનાશી.

ફરે માયાથી કર્મે પ્રેરાઈ કાળગુણ ને સ્વભાવે ઘેરાઈ;

ક્યારે કરુણા કરી નરદેહ આપે ઈશ એને કરી સ્નેહ.

નરદેહ ભવસિંધુવહાણ કૃપા મારી મરુત શુભ જાણ;

ગુરુ નાવિક એના મહાન, થયાં સાધન સુલભ બધાંયય

(દોહરો)

જે ન તરે ભવસાગર સાધન પામી એ,

આત્માને પોતે હણે અજ્ઞ કૃતધ્ની તે.