Uttar Kand

How God removes the veil of ignorance

(चौपाई)

सुनु खगेस रघुपति प्रभुताई। कहउँ जथामति कथा सुहाई ॥

जेहि बिधि मोह भयउ प्रभु मोही। सोउ सब कथा सुनावउँ तोही ॥ १ ॥

राम कृपा भाजन तुम्ह ताता। हरि गुन प्रीति मोहि सुखदाता ॥

ताते नहिं कछु तुम्हहिं दुरावउँ। परम रहस्य मनोहर गावउँ ॥ २ ॥

सुनहु राम कर सहज सुभाऊ। जन अभिमान न राखहिं काऊ ॥

संसृत मूल सूलप्रद नाना। सकल सोक दायक अभिमाना ॥ ३ ॥

ताते करहिं कृपानिधि दूरी। सेवक पर ममता अति भूरी ॥

जिमि सिसु तन ब्रन होइ गोसाई। मातु चिराव कठिन की नाईं ॥ ४ ॥

(दोहा)

जदपि प्रथम दुख पावइ रोवइ बाल अधीर।

ब्याधि नास हित जननी गनति न सो सिसु पीर ॥ ७४(क) ॥  

तिमि रघुपति निज दासकर हरहिं मान हित लागि।

तुलसिदास ऐसे प्रभुहि कस न भजहु भ्रम त्यागि ॥ ७४(ख) ॥

ભગવાન ભક્તનું અજ્ઞાન શી રીતે હરે છે

સુણો ગરુડ રઘુપતિ પ્રભુતા, કહું મતિમુજબ સુરમ્ય કથા;

મને થયો જેવિઘ સંમોહ થયો વળી જેથી નિર્મોહ.

રામકૃપાપાત્ર તમે છો, હરિગુણરસથી સુખપ્રદ છો;

એથી ગુપ્ત ન કશું રાખું, રહસ્યને રસમય ભાખું.

રામ સ્વભાવ ખરે જ મહાન નિજ જનનું ન સહે અભિમાન;

સંસૃતિમૂળ શૂલપ્રદ એ સકલ શોકકારક કટુ છે.

કરે કૃપાનિધિ એને દૂર, સેવક પર મમતા ભરપૂર;

શિશુતનવ્રણને જનની જેમ કઠોર હૃદયે ચીરે તેમ.

(દોહરો)

પ્રથમ થઈ દુ:ખી રડે બાળક ભલે અધીર,

વ્યાધિનાશ માટે ગણે મા નવ પીડ લગીર.

રામ હરે અભિમાનને હિતને માટે તેમ;

એવા પ્રભુને ભ્રમ તજી ભજે ન માનવ કેમ ?