Saral Gita

Chapter 11 : Verses 41 - 45

-------

सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं

हे कृष्ण हे यादव हे सखेति ।

अजानता महिमानं तवेदं

मया प्रमादात्प्रणयेन वापि ॥११-४१॥

મિત્ર માનતાં મેં કહ્યાં હશે વચન કપરાં,

પ્રેમ તેમ અજ્ઞાનથી વચન કહ્યાં કપરાં.

કૃષ્ણ, સખા, યાદવ હશે એમ કહેલું મેં,

મહિમાને જાણ્યા વિના કહ્યું ભૂલથી કે.

-------

यच्चावहासार्थमसत्कृतोऽसि

विहारशय्यासनभोजनेषु ।

एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं

तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥११-४२॥

બીજાની સામે વળી એક હશો ત્યારે,

રમતાં, સૂતાં, બેસતાં કે ભોજનકાળે.

વારંવાર કર્યુ હશે તેમ વળી અપમાન,

તે સૌ માફ કરો મને, માંગુ છું વરદાન.

-------

पितासि लोकस्य चराचरस्य

त्वमस्य पूज्यश्च गुरुर्गरीयान् ।

न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो

लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभाव ॥११-४३॥

જડચેતનના છો પિતા, પૂજ્ય વળી ગુરૂ છો,

તમારા સમો અન્ય ના શ્રેષ્ઠ કોણ છે તો.

-------

तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं

प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् ।

पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः

प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥११-४४॥

પૂજ્ય દેવ તેથી નમું કાય નમાવી હું,

પ્રાર્થું વારંવાર આ શીશ નમાવી હું.

ક્ષમા કરે સુતને પિતા, મિત્ર મિત્રને જેમ,

માફ કરે પ્રિયને પ્રિય, માફ કરી દો તેમ.

-------

अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा

भयेन च प्रव्यथितं मनो मे ।

तदेव मे दर्शय देव रूपं

प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥११-४५॥

અપૂર્વ જોઈ રૂપ આ વ્યથા તેમ ભય થાય,

દેવરૂપને તો ધરો, ભય આ મારો જાય.

દૈવી રૂપ ધરો હવે, હે દેવેશ તમે,

પ્રસન્ન થાઓ વિશ્વના હે આધાર તમે.॥૪૫॥

-------

Chapter : 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 |