અક્ષત

ભગવાન શ્રીકૃષ્ણનું સ્મિત !

ગુલાબના ગોટાઓ જેમ સહજ સુવાસથી સુવાસિત હોય છે

તેમ તદ્દન સ્વાભાવિક હતું એ સ્મિત.

એ સુખદ સ્મિતના દર્શન માટે કલ્પનાની પાંખ પર ચઢીને

મહાભારતના યુદ્ધમેદાનમાં પહોંચી જઈએ.

પરમ પવિત્ર પ્રેમથી પ્રેરાયલા કૃષ્ણ પોતાના પ્રિય સખા, સુહૃદ

અર્જુનના સારથિ થઈને એ વિશાળ મેદાનમાં રથમાં બેસીને આવી પહોંચ્યા.

અર્જુનના અંતરમાં અદમ્ય ઉત્સાહ ઉછળવા લાગ્યો.

એની મહત્વકાંક્ષાએ માઝા મૂકી, વીરતા વિલાસે ચઢી.

એ સ્મિત ત્યારે પણ એટલું જ આકર્ષક અને અનેરું રહ્યું.

અને બીજી જ ક્ષણે,

અર્જુને ‘યુદ્ધ નથી કરવું’ કહીને ગાંડીવનો પરિત્યાગ કર્યો

ત્યારે પણ એમાં કશું જ પરિવર્તન ના થયું.

અંધકારથી આવૃત્ત આકાશમાંની ચંદ્રકલાની પેઠે એ એવું જ અકબંધ રહ્યું.

એ સ્મિત આજે પણ અત્યંત આકર્ષક અને આહલાદક લાગે છે !

પ્રેરણા પૂરી પાડે છે.

જીવનના જટિલ જંગમાં ત્યારે અંધકારના ઓળા એકાએક ઊતરી પડ્યા હોય;

આશાનું એકે કિરણ ના રહ્યું હોય;

પ્રેરણા, પ્રકાશ કે પથપ્રદર્શનનું નિશાન પણ ના દેખાય;

સ્વજનો તથા સુહૃદો વિરોધી થાય;

ચિંતા વિષાદ અને વિચારોના વિપરીત વમળોમાં

આર્ત અને અનાથ જેવો એકાકી આત્મા અટવાઈ જાય;

અને જ્યારે સાધારણ કે અસાધારણ સ્મિતની શક્યતા જ ના હોય

ત્યારે પણ....

મારા મુખ પરનું સ્મિત ના સુકાય,

મારું દિલ ના દુખાય :

મેઘધનુશું મધુતાભર્યું, સૌંદર્યછલ્યું, સુધાસભર, સ્વર્ગીય સ્મિત

મારા જીવનમાં અમર રહે, ધીરજ હિંમત તથા બળ ધરે,

મારી મહામૂલી મૂડી બને, એવી મારી આકાંક્ષા છે.

માટે જ મને એ સ્મિત ખૂબ જ પસંદ પડ્યું છે, પ્રિય લાગ્યું છે,

મેં એને અક્ષરદેહમાં મઢ્યું છે.

ભગવાન શ્રીકૃષ્ણનું સ્મિત !

(શ્રી યોગેશ્વરજી રચિત 'અક્ષત' માંથી )