અક્ષત

માતાના મધુમય મંદિરમાં દ્રવિત દર્શન કરતા પ્રેમીએ પ્રાર્થના કરતાં કહ્યું :

‘મા, મને દર્શન દો. મારા પર કૃપા કરો.

તમારું રસમય રઢિયાળું રૂપ જોવાની મારી કામના છે.’

માતા મૂક રહી.

પરંતુ સવારે સ્વપ્નમાં ભિખારણના રૂપમાં પ્રકટ થઈને કહેવા માંડી :

‘મંદિરના દરવાજાથી થોડેક દૂર ચીંથરેહાલ હાલતમાં હું જ બેઠી હતી.

મને જોઈને તેં મોં મચકોડ્યું.

તારી માતાના મંગલ રૂપમાં પણ હું જ પ્રકટ થઈ છું.

છતાં તું મારી અવારનવાર અવજ્ઞા કરે છે.

હું તો હાજર જ છું. પરંતુ તું મને ઓળખે છે ક્યાં ?’

પ્રેમીની આંખ ઊઘડી ગઈ.

(શ્રી યોગેશ્વરજી રચિત 'અક્ષત' માંથી )