અક્ષત

અમાસની અંધારી રાતે

પાલવની પાછળના પ્રદીપના પ્રકાશમાં એ આવી

અને મારા મંદિરમાં ઊભી રહી.

એના મુખ પર પ્રસ્વેદ હતો.

શરીર ખૂબ જ સુંદર, તેજોમય છતાં કૃશ હતું.

એણે જણાવ્યું, ‘મારે એક કામ માટે આવવું પડ્યું છે.’

‘કયું કામ? ’ મેં સસ્મિત પૂછ્યું.

‘આ બહારનો અંધકાર જોયો ?’

‘મારા જીવનમાં એવી રીતે અંધકાર ફેલાતો જાય છે.

પરંતુ તારા જીવનમાં પ્રકાશ પથરાય છે. પૂર્ણતાનું પ્રભાત પ્રગટવાની તૈયારી છે ’

‘હું તમારી શી સેવા કરું ?’

એની આંખમાં અશ્રુ આવી ગયાં.

એ બોલી:

‘પૂર્ણતાના રાજ્યમાં મારે રઝળવું પડે છે;

ક્ષુધા તથા પિપાસાથી મરવું રહે છે. એથી જ હું શોકિત છું.’

‘અહીં આવશો ?’

મેં પ્રેમથી પૂછ્યું.

એના મોઢે શરમના શેરડા ફરી વળ્યા.

એણે તરત કહ્યું: ‘ હા.’

‘તારા પ્રેમના પુરસ્કારરૂપે દીપકનું દાન કરતી જાઉં છું. મારું નામ માનવતા.’

અને એ મારા હૃદયમાં પ્રવેશી ગઈ.

(શ્રી યોગેશ્વરજી રચિત 'અક્ષત' માંથી )