અનંત સૂર

પ્રવાહોના પ્રવાહો ને સરિતાઓ પોતાના હૃદયધન જેવા જલને લઈને એના અંતરમાં સમાય છે, પરંતુ સાગર પોતાની મર્યાદાનો ત્યાગ કરતો નથી; એવી પરમ મર્યાદા ને શાન્તિ તું કયારે પ્રાપ્ત કરીશ ?

પવનરહિત સ્થાનમાં જેમ દીપક ડોલતો નથી, ને જેમ સર્વે અંગોને સંકેલી બેઠેલો કાચબો અનેક આઘાતોથી પણ ચળતો નથી; એવી પરમ નિશ્ચલતા ને નિઃસંગતા તું કયારે પ્રાપ્ત કરીશ ?

સર્જનનાં સર્જન ખીલે છે ને કાળના મુખમાં મળી જાય છે. અનેક કુસુમકોમળ બાળકો ને યુવાનો, જડ ને ચેતનની રચનાઓ, પૃથ્વી પર ફાલે છે, ફૂલે છે ને કરમાય છે; પરંતુ તે સર્વેને જોનારી આ પૃથ્વી શાંત સમાધિ ધારણ કરતાં બેસી રહે છે, ને આકાશ એ ક્ષણભંગુરતા પ્રત્યે આછું સ્મિત કરતાં હંમેશની જેમ પ્રકાશે છે; કૃતકૃત્યતાની એવી સમાધિ તું કયારે ધારી શકીશ ?

અને આ ભ્રમર, જેણે આ કમલની પાંખડીને ચૂમી લીધી છે, તેનો ગુંજારવ શાંત થયો છે ને તેની સૂધબૂધ શમી ગઇ છે; ને આ બાળક, જેની સર્વ વૃત્તિ ને ચંચલતા માના મધુર પયનું પાન કરતાં વિરમી ગઈ છે; એવી એકતા તું કયારે પ્રાપ્ત કરી શકીશ ? એવી આત્મવિલીન અવસ્થામાં હમેશ માટે તું કયારે મળી રહીશ ?

(શ્રી યોગેશ્વરજી રચિત 'અનંત સૂર' માંથી )