અનંત સૂર

ગગનમાં ગડગડાટ થાય છે, ને પાછાં દૂધ જેવા ધોળાં વાદળ છવાઈ જાય છે; તેની સાથે વાત કરતું કોઈક પંખી આમતેમ ઊડયા કરે છે; ત્યારે મને પુસ્તક બાજુએ મૂકવા દે; હજારો ગ્રંથ તેં મારે માટે ઉઘાડા મૂકયા છે.

રૂપેરી પાનીવાળી વીજળી, વાદળની વચ્ચે કૂદ્યા કરે છે, ને રમતના રસિયા એવા છૂપા તારલિયા તાળી પાડે છે; ત્યારે મને પુસ્તક બાજુએ મૂકવા દે; હજારો ગ્રંથ તેં મારે માટે ઉઘાડા મૂકયા છે.

તારું હૃદય આખરે દ્રવી ઊઠે છે ને વરસાદની અનંત ધારામાં કરોડો કરને ફેલાવતાં, તું મારા પર પ્રેમ દર્શાવે છે; ; ત્યારે મને પુસ્તક બાજુએ મૂકવા દે; હજારો ગ્રંથ તેં મારે માટે ઉઘાડા મૂકયા છે.

આ ખુલ્લા મેદાનમાં, પવનની પાંખ પર બેસીને, તું પ્રસરી રહ્યો છે, ને ઉદ્યાનનાં ફૂલોમાં બિન્દુ બનીને બેઠો છે. આકાશની ઉષામાં તારું હૈયું ખોલીને તું રમી રહ્યો છે; ત્યારે મને પુસ્તક બાજુએ મૂકવા દે; હજારો ગ્રંથ તેં મારે માટે ઉઘાડા મૂકયા છે.

પાંપણ પર પ્રેમનો પ્રસાર કરીને  આ આનંદી બાળકના રૂપમાં તું મારી સોડમાં સૂતો છે, ત્યારે મને પુસ્તક બાજુમાં મૂકવા દે; હજારો ગ્રંથ તેં મારે માટે ઉઘાડા મૂકયા છે

ને આ ઝરણ તો જો ! ધીરું ધીરું ગીત ગાતાં તું એમાં વહી રહ્યો છે, મને વહેવા બોલાવી રહ્યો છે; ત્યારે મને પુસ્તક બાજુએ મૂકવા દે; હજારો ગ્રંથ તેં મારે માટે ઉઘાડા મૂકયા છે.

(શ્રી યોગેશ્વરજી રચિત 'અનંત સૂર' માંથી )