પરિમલ

પ્રકૃતિને કોઈ સીમા નથી, તો તેં તારી સીમાબંધી કેમ કરી છે, પ્યારા માનવ ? સંકુચિતતાની દિવાલોને દૂર કર ને વિશાળ વિશ્વના નાગરિકરૂપે શ્વાસ લે.

ઉપર આકાશ ને નીચે ધરતી : એમાં ઓતપ્રોત થઈને રહેનારું સઘળું સર્જન સરખું છે. સૌની અંદર એક જ પરમ પ્રકાશ, ને એ જ પરમ પ્રકાશરૂપી ચેતનાનાં સૌ પ્રકટીકરણ છે. તો પણ, એ વિવેકને વેગળો મૂકીને, તેં મારાં તથા તારાં, પોતાનાં તથા પરાયાંની રાગદ્વેષ ને ભેદભાવરૂપી દિવાલો કેમ રચી છે, પ્યારા માનવ ? શાંતિમાં અશાંતિની, તેજમાં તિમિરની, તથા અમૃતની અંદર સોમલની સૃષ્ટિ કેમ કરી છે ?

નિસર્ગે તને વિશ્વનો વિહારી, અનંતકાળનો પ્રવાસી કર્યો છે; ને સૃષ્ટિની સમસ્ત સંપત્તિ તારે ચરણે ધરી છે. છતાં પણ તારી દુનિયાને તારે પોતાને જ હાથે તેં ટૂંકી કરી ને ક્ષુલ્લક કેમ ગણી છે, પ્યારા પ્રવાસી ? સૃષ્ટિના સંવાદી વાતાવરણમાં વિસંવાદની ક્રીડા કેમ કરી છે ?

પૃથ્વીના પ્રેમનો અને આખીયે અવનીની એકતાનો અગ્રદૂત બનીને જીવનનો ઉત્સવ કરી લે, તથા બીજાને પણ એ અમૃતમય ઉત્સવનું દાન દે, પ્યારા માનવ ! સ્વાર્થ, સીતમ ને શોષણને છોડી દે, તેમજ મહીને વધારે ને વધારે મધુમય કરવામાં જાતને જોડી દે !

(શ્રી યોગેશ્વરજી રચિત 'પરિમલ' માંથી )