Sat, Jan 16, 2021

સ્વાતિબિંદુ

સુંદર સરિતાના તટ પર એક ઉપવન હતું. એમાં રંગબેરંગી ફોરમવંતાં ફૂલો ખીલેલાં; ઘટાવાળાં વૃક્ષો ઊભેલાં. મુસાફરો એ ઉપવનની મુલાકાત લેતા, અને વૃક્ષો, પુષ્પો ને સવારસાંજ ઊડતા ફુવારાનો લહાવો લેતાં પ્રસન્ન થતા, આનંદ કરતા, શાંતિ મેળવતા.

એ જ ઉપવનમાં થોડે છેટે એક સૂકું વૃક્ષ હતું. તપથી કૃશ શરીરવાળા એ વૃક્ષની તરફ કોઈ નેહાળ નજરે ના નાખતું. કોઈ એને જોઈને આનંદે ના પામતું. પરંતુ એક કવિ ને કવિપત્ની એનો જ આધાર લેતાં : એની જ પાસે, એને અઢેલીને બેસતાં, વાતે વળગતાં, કવિતા કરતાં.

એમને મેં એનું કારણ પૂછ્યું તો એમણે સસ્મિત કહેવા માંડ્યું : પ્યારા પ્રવાસી, સારાનાં સગાં તો સૌ કોઈ થાય છે, પણ આવા રસકસ વિનાના, રૂપરંગરહિતને, નેહની નજરે નીરખીએ ત્યારે જ ખરું. એકાકી અને અનાથને પડખે ઊભા રહેવાનો અમારો સ્વભાવ આ સંબંધી પણ અમે નથી છોડી શકતાં. આ પર્ણહીન વૃક્ષ અમને વહાલું છે; એની દ્વારા અમને કેટલીય કવિતાઓ મળ્યા કરે છે.

એટલીવારમાં તો પંખીનું એક ટોળું આવી પહોંચ્યું, અને એ વૃક્ષ પર વિશ્રામ કરતાં ગીત ગાવા માંડ્યું.

મને થયું કે એકાકી, અનાથ, અપંગનું પણ કોઈ છે ખરું : હું પણ એને મારી અંજલિ ધરું !

-© શ્રી યોગેશ્વરજી (સ્વાતિબિંદુ)

Add comment

Security code
Refresh

Today's Quote

In the practice of tolerance, one's enemy is the best teacher.
- Dalai Lama

prabhu-handwriting

We use cookies

We use cookies on our website. Some of them are essential for the operation of the site, while others help us to improve this site and the user experience (tracking cookies). You can decide for yourself whether you want to allow cookies or not. Please note that if you reject them, you may not be able to use all the functionalities of the site.